แบ่งกันอ่าน
อ่านเรื่อง
Prince Realm ภารกิจผู้จัดการตัวยุ่ง
พลูโต
บทนำ
1
20/06/2555 20:15:53
122
พลูโต
บทนำ
1
20/06/2555 20:15:53
122
เนื้อเรื่อง
บทนำ“รับพายอะไรดีคะ เชิญดูเมนูได้เลยค่ะ”
ฉันถือถาดขนาดกลางในถาดมีพายสองถาดที่ลูกค้าสั่งไว้กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาเสิร์ฟให้กับลูกค้าพร้อมกับพูดต้อนรับลูกค้าคนใหม่ที่เดินเข้ามาในร้าน ช่วงนี้เป็นช่วงเปิดเทอมลูกค้าก็เลยเยอะเป็นพิเศษหน่อยเพราะร้านฉันอยู่ใกล้กับมหาลัยเอกชนชื่อดัง นักศึกษาในมหาลัยมักจะมาร้านฉันเป็นประจำ อย่าหาว่าขี้ฉันขี้คุยเลย วันนึงร้านฉันรายได้เข้าร้านเกือบเจ็ดพันบาทเชียว นับว่าเยอะตามร้านเบเกอรรี่หลายเท่าเลยนะ และช่วงนี้เงินจะเข้าเยอะเป็นพิเศษเลย วันนึงก็หมื่นนิดๆ ได้กำไรมาก ฉันเอาเงินไปฝากธนาคารทุกเย็นแหล่ะ
สงสัยใช่ไหมล่ะๆว่าฉันเป็นใคร ฉันเจ้าของร้านพายนี้ไง (Pie pie) อันที่จริงร้านฉันขายเครื่องดื่มด้วยนะ เช่น กาแฟร้อน ชาร้อน นมร้อน เครื่องดื่มนี้ฉันก็จะเปลี่ยนเมนูตามแต่ฤดูด้วยนะฉันจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ หน้าร้อนก็จะมีไอติมเพิ่มมาจากกาแฟร้อนก็กลายเป็นเย็นอะไรแบบนี้
ฉันเปิดกิจการอยู่ที่นี้นานแล้วนะตั้งแต่อยู่มัธยมปลายแล้ว ฉันเป็นคนลูกครึ่งไทย-อังกฤษ พ่อเป็นคนไทย แม่เป็นคนอังกฤษ มีช่วงนึงบ้านเราอยู่ในช่วงเศรษฐกิจไม่ดีหรือกำลังตกต่ำนั่นแหล่ะ พ่อก็เลยจะพาครอบครัวไปอยู่ที่อังกฤษกันหมดรวมทั้งย่าและพี่ชาย แต่ฉันไม่ยอมไปอังกฤษจะอยู่ที่ไทยกับย่า ฉันยอมรับฉันติดย่ามากแต่ก็ใช่ว่าจะไม่ติดพ่อกับแม่นะ ตอนแรกพ่อก็ไม่ยอมหรอกเพราะตอนนั้นฉันพึ่งอยู่แค่เกรดเก้า แต่ยังไงสุดท้ายย่าก็คุยกับพ่อพ่อก็เลยยอม
อันที่จริงร้าน Pie pie นี่เป็นร้านของย่านะ ตั้งแต่ย่าเสียไปเมื่อสองปีที่แล้วฉันเลยต้องมาดูแลกิจการของยายต่อถึงแม้จะเป็นร้านเล็กๆก็เถอะ เมื่อสองปีที่แล้วนั้นพ่อกับแม่มาเสียศพย่าและจะพาไปอยู่อังกฤษแต่ก็ไม่ได้ไปเพราะฉันอีก เท่าที่จำความได้วันนั้นทะเลาะกันบ้านแตกฉันโวยวายไม่ยอมเก็บของส่วนพี่จัจท์พี่ชายฉันย้ายไปอยู่อังกฤษ ฉันบอกกับพ่อว่าฉันดูแลตัวเองได้ ตัวฉันเองในใจก็ไม่อยากไปอังกฤษอยู่แล้ว สุดท้ายของสุดท้ายพ่อก็ใจอ่อนยอมฉันอยู่ที่ไทยจนปัจจุบัน ตอนนี้พ่อแม่ฉันอยู่ต่างประเทศเปิดไร่กาแฟอยู่ที่นั่น ฉันก็ไม่ทราบข้อมูลมากเท่าไหร่ไม่ได้เจอมาปีกว่าๆแล้ว เท่าที่รู้กิจการค่อนข้างใหญ่โตเลยทีเดียวแหล่ะ เห็นข่าวในอินเตอร์เน็ตว่ากำลังจะขยายกิจการอีกหลายสาขา
ตอนนี้ฉันเรียนอยู่ปีสองแล้วฉันกับพี่จัจท์(พี่ชายที่อยู่อังกฤษ)หน้าตาค่อนข้างคล้ายกันมากคือหน้าฝรั่งจ๋ามากแต่ก็ยังคมเข้มแบบไทย สรุปคือฉันสวยมากพี่จัจท์ก็หล่อมาก(ฉันพูดจริงนะ) ฉันดูหลงตัวเองไปรึเปล่าเนี้ย
“รับอะไรดีค่ะ ดูในเมนูได้เลยค่ะ”
ฉันยื่นเมนูให้ลูกค้าแล้วรอยืนจดตามที่ลูกค้าบอก ก่อนจะเดินเข้าในครัวสั่งพายของลูกค้าให้เชฟทำต่อไป
“วิ”
เสียงพนักงานแคชเชียร์เรียกให้นำพายไปเสิร์ฟ จริงๆฉันชื่อวิเวียนนะ แต่ใครก็เรียกว่าวิเหตุผลว่าชื่อฉันมันยาว
ปากฉันพูดไปก็ไม่หยุด วิ่งรับออเดอร์กับลูกค้า
“พายบลูเบอรรี่โต๊ะสองนะ”
ฉันรับออเดอร์ส่งให้เซฟก่อนจะนำเมนูที่ทำเสร็จแล้วไปเสิร์ฟ เหลืออีกแค่สองโต๊ะนี้ ฉันก็จะปิดร้านล่ะก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วนี่
“ขอบคุณนะคะ มาบ่อยๆนะค่ะ” ฉันส่งลูกค้าคนสุดท้ายแล้วเดินไปพลิกป้ายหน้าประตูร้านว่าปิด ก่อนจะล้มนั่ง
“เหนื่อยจังเลย...”
ฉันลุกขึ้นก่อนจะล็อกประตูร้าน ตอนนี้เชฟกับคนงานหลายคนลากลับบ้านหมดล่ะ ทำงานกันมาเหนื่อยทั้งวันแล้วยังต้องขับรถกลับบ้านอีก เหนื่อยเหลือเกินวันนี้
12:00 pm.
“อื้ออออออออ ..ปวดไหล่”
ฉันงัวเงียพลิกตัวไปมาบนที่นอนมือก็คอยนวดไหล่ไปเรื่อยๆ ปวดเป็นบ้าเลย พรุ่งนี้จะไปมหาลัยไหวไหม การบ้านก็ยังไม่ได้ทำเลยนะ
ขี้เกียจลุกไปทำการบ้านจังเเฮะ.... ฉันมองไปยังแสงไฟปลายเตียงเห็นการบ้านสูงเท่าภูเขานอนพะเงิบอยู่บนโต๊ะ ฉันคงต้องลากสังขารไปทำอีกรอบ
“การบ้านเยอะแฮะ” พูดไปก็บิดขี้เกียจไปด้วย ก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งแล้วพิงคางบนโต๊ะก่อนจะเริ่มทำการบ้าน
ตอนนี้ก็ปาเข้าไปตีสองแล้วการบ้านที่ทำเริ่มเสร็จเหลือแค่ปริ้นอย่างเดียว คงจะได้เวลานอนแล้วล่ะ จะบอกว่าฉันนอนคนเดียวไม่ได้ อยู่คนเดียวในที่มืดๆไม่ได้ ฉันก็ไม่มีความจำไม่ดีกับที่มืดๆหรืออยู่คนเดียวในที่มืดหรอกนะ ฉันเป็นมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะจนตอนนี้ฉันก็ยังไม่หาย ถ้าจะหลับนอนคนเดียวก็ต้องเปิดไฟนอน พอเปิดไฟนอนก็จะนอนไม่หลับ คือมันเป็นเรื่องที่แก้ยากมากสำหรับฉันเลยล่ะ
แต่ยังไงทุกคืนก็ผ่านไปด้วยดี...